Terug naar overzicht
Maar op een dag beviel zijn eigen dochter Iaça zelf van een gezond kindje. Omdat Iaça het lot van haar pasgeboren kindje kende, smeekte ze haar vader om haar dochters leven te sparen. Opperhoofd Itaki was echter onverbiddelijk en hield zich aan zijn woord elk pasgeboren kind op te offeren, en zo geschiedde met zijn eigen kleinkind.
Iaça sloot zichzelf dagenlang op in haar hut, totdat ze op een nacht het geluid van een huilende baby hoorde. Ze opende de deur van haar hut en zag haar dochter lachend liggen onder een palmboom. Ze rende op de palmboom af naar haar dochter, maar daar bleek haar dochter mysterieus verdwenen te zijn. De ontroostbare Iaça huilde zichzelf de dood in.
De volgende dag werd ze gevonden, haar armen nog steeds de palmboom omarmend. Ze was overleden, maar op haar gezicht zat een tevreden glimlach. Haar grote zwarte ogen staarden naar de top van de palmboom. Opperhoofd Itaki merkte op dat er in die top van de palmboom een grote bos zwarte bessen hing. Hij liet dit fruit gelijk oogsten en stampen in een grote houten kom, waarop hij ontdekte dat er een dik sap uit de bessen kwam. Hiermee kon de honger van zijn stam bevredigd worden en trok het oppperhoofd zijn besluit voor het opofferen van de pasgeborenen in. Hij vernoemde de palmboom en het fruit naar zijn dochter: Açai (Iaça achterstevoren).
Iaca: de legende van de huilende palmboom
De oorspronkelijke bewoners van Brazilië noemen de açaibes ook wel ‘içá-çai’, oftewel ‘het huilende fruit’. Lang geleden, in de Amazone regio van Brazilië, leefde een Indiaanse stam die grote hongerproblemen kende. Omdat de stam elke dag opnieuw uitbreidde, besloot het opperhoofd Itaki om alle kinderen die vanaf die dag geboren zouden worden op te offeren.Maar op een dag beviel zijn eigen dochter Iaça zelf van een gezond kindje. Omdat Iaça het lot van haar pasgeboren kindje kende, smeekte ze haar vader om haar dochters leven te sparen. Opperhoofd Itaki was echter onverbiddelijk en hield zich aan zijn woord elk pasgeboren kind op te offeren, en zo geschiedde met zijn eigen kleinkind.
Iaça sloot zichzelf dagenlang op in haar hut, totdat ze op een nacht het geluid van een huilende baby hoorde. Ze opende de deur van haar hut en zag haar dochter lachend liggen onder een palmboom. Ze rende op de palmboom af naar haar dochter, maar daar bleek haar dochter mysterieus verdwenen te zijn. De ontroostbare Iaça huilde zichzelf de dood in.
De volgende dag werd ze gevonden, haar armen nog steeds de palmboom omarmend. Ze was overleden, maar op haar gezicht zat een tevreden glimlach. Haar grote zwarte ogen staarden naar de top van de palmboom. Opperhoofd Itaki merkte op dat er in die top van de palmboom een grote bos zwarte bessen hing. Hij liet dit fruit gelijk oogsten en stampen in een grote houten kom, waarop hij ontdekte dat er een dik sap uit de bessen kwam. Hiermee kon de honger van zijn stam bevredigd worden en trok het oppperhoofd zijn besluit voor het opofferen van de pasgeborenen in. Hij vernoemde de palmboom en het fruit naar zijn dochter: Açai (Iaça achterstevoren).